Montaż SMT czy THT – który z nich okaże się lepszy dla poszczególnych typów układów?

Obecnie urządzenia elektroniczne są z nami wszędzie i o każdej porze. Towarzyszą nam zarówno w postaci telefonów znajdujących się w naszych kieszeniach, jak i w przemieszczaniu się czy wykonywaniu obowiązków w domu. Czy ktokolwiek z nas zastanawiał się jednak, jak to wszystko jest zrobione? Ktoś na pewno.

Zdecydowana większość osób woli jedynie korzystać z takich urządzeń i nie ma w tym absolutnie nic dziwnego. W końcu wszystko co powstaje, jest dla ludzi. Warto jednak w ramach ciekawostki dowiedzieć się o podstawach elektroniki i o sposobach montażu komponentów na płytce.

Z czego składa się układ elektroniczny?

Zanim przejdziemy do opisu poszczególnych metod montażu komponentów, warto po krótce opisać sam wygląd układów. Z pewnością, większość z nas widziała na własne oczy przynajmniej jeden układ elektroniczny. Ich ogrom jest zauważalny nawet po rozkręceniu obudowy komputera stacjonarnego. Chcąc przeanalizować wszystko, co dzieję się na układzie, należy mieć już dość mocno rozbudowaną wiedzę. My przytaczając jedynie podstawy, skupimy się wyłącznie na charakterystyce wizualnej.

W pierwszej kolejności przejdźmy do płytki. Jest to nic innego, jak tylko laminowana powierzchnia z wydrukowanymi, półprzewodnikowymi ścieżkami. W odpowiednich miejscach rozlokowane są na niej poszczególne podzespoły elektroniczne, jak np. kondensatory, diody czy małe układy scalone. Po otrzymaniu zasilania, po wyrysowanych ścieżkach przemieszczają się impulsy prądowe, których to charakter zmienia się wraz z przechodzeniem przez poszczególne komponenty.

Sposoby układania komponentów na płytkach – jakie są?

Z tytułu możemy wywnioskować, że wyróżniamy dwie metody montażu komponentów. Jedną z nich jest montaż przewlekany THT (z ang. Through-Hole Technology), a drugą montaż powierzchniowy SMT (z ang. Surface Mount Technology).

Pierwszy polega na przeplataniu specjalnych odnóg komponentów przez celowo wywiercone w płycie PCB otwory. Drugi natomiast ma na celu wyłącznie „przyklejenie” podzespołów na górnej powierzchni płytki przy użyciu pasty lutowniczej. Jak widać, metody montażu skrajnie się od siebie różnią. Śmiało można powiedzieć, że montaż powierzchniowy jest znacznie wydajniejszy i lepiej posłuży w wykonywaniu małych układów o gęsto rozmieszczonych komponentach. Umożliwia to pełna jego automatyzacja, czego niestety nie posiada bardziej klasyczny sposób przewlekany.

Maszyny w zakładach zajmują się niemal wszystkimi zadaniami, począwszy od układania komponentów, aż po przekazywanie układów do pieca w celu zastygnięcia pasty lutowniczej. Takiej możliwości nie ma natomiast montaż THT. W tym przypadku to specjaliści odpowiadają za przewlekanie podzespołów przez powierzchnię, zaś automat pomaga jedynie w lutowaniu.

Czy klasyczna metoda jest jeszcze wykorzystywana?

Sporo mówi się o całkowitym wyparciu montażu THT przez SMD. Nie jest to do końca prawda. W kontekście zamówień na skalę hurtową, metoda powierzchniowa jest bardziej opłacalna. Gdy natomiast mamy styczność z mniejszą ilością układów do wykonania, nie ma sensu uruchamiać całej linii produkcyjnej i zdecydowanie tańszym kosztem okaże się montowanie ręczne.